By Chithrangada Nanda
The other day after a leisurely evening walk, my friend asked me in a hushed tone whether I'd be interested in reading Sister Jesme's Aamen'!
What intrigued me most was the tone she used while asking the question. But even after reading the whole book, I am still unable to find out the reason for that tone and the funny expression on her face!
As a former student, and a favourite, I was excited to read the controversial book but was disappointed to find it lifeless and craft-less. I respect the Sister's courage and candidness to reveal the things which were not shocking to me who had spent good many years in convents but may surprise a common man to whom nuns and nunneries are still an enigma covered in black and white.
Even when Jesme was teaching us we were able to trace an intelligent and slightly eccentric character beating behind that cover ready to come out and explode, to shock the world from its slumber, to take it by the storm. Aamen appeared to me as a verbal diarrhea of someone who is the wronged one and a victim and needs to justify her actions in desperation.
As a literary work it lacks the finesse and the beauty expected from a woman of Sister’s calibre. It was written in haste so as to encash upon the curiosity poked by her resignation from the college and the order.
For those people who know about the life in convents, the revelations about the 'pairs' or about the internal politics and relationships, there is nothing new and exciting in the book. Men and women are men and women with all the feelings and emotions (like love, jealousy, greed, etc) and nuns and priests are not spared. (They are not procreated especially for this purpose!)
I don’t think that God expects people to control their basic instincts and stifle their personalities.
The Sister is capable of more and I won’t be surprised to hear from her soon. A highly intelligent woman like Jesme with a strong, independent mind cannot be confined to the rigid rules of an institution whether it is nunnery or marriage.
Minds such as Jesme’s will always be striving for perfection and freedom of expression beyond the limits of ordinary world.
Friday, June 4, 2010
Tuesday, May 4, 2010
നോക്കെത്താ ദൂരത്തു കണ്ണുംനട്ട്
ചിത്രാങ്ങധ നന്ദ
ഏകാന്തത, മനം മടുപ്പിക്കുന്ന മരവിപ്പിക്കുന്ന ഏകാന്തത
ഒരു പെരുമ്പാമ്പിനെപ്പോല് വലിഞ്ഞു മുറുക്കി, അമര്ത്തി ഞെരിച്ചു
വാ പിളര്ത്തി സര്വവും വിഴുങ്ങാന് അടുക്കുന്നു
ചുറ്റിലും നിറയുന്ന അന്ധകാരം
സ്ഥല കാല ബോധമറ്റു വഴിയറിയാതെ
ആസുരാധപതനതിന്റെ മുന് വിളികളില് ഉഴലുന്ന
ദൈന്യതയാര്ന്ന മുഖങ്ങള്
വിധിയുടെ കരാള ഹസ്തങ്ങള്
വാരിയെടുത്ത് അമ്മാനമാടുന്ന
ചുഴലികലായ്, കൊടുംകാറ്റായ്
പേമാരിയായ് പെയ്തൊഴിയുമ്പോള്
ശൂന്യത, അസ്ഥികളില് ശൈത്യം മരവിപ്പിക്കുന്നു
മനസിന്റെ ഇടനാഴികളില്
ഘനീഭവിച്ച മോഹഭംഗങ്ങള്
പരതുന്നു ഞാന് നാല്പാടും
ഒരിറ്റു സ്നേഹം, ഒരിറ്റു ദയ
ഒരു സ്നേഹ സ്പര്ശം, ഒരു മൃദു മന്ദഹാസം
എവിടെ എവിടെയാണീ തീരം
ഉപാധികള് ഇല്ലാത്ത മഞ്ഞു തുള്ളിപോല്
നൈര്മല്യമാര്ന്ന സ്നേഹം വിളയുന്ന താഴ്വര
ഏകാന്തത, മനം മടുപ്പിക്കുന്ന മരവിപ്പിക്കുന്ന ഏകാന്തത
ഒരു പെരുമ്പാമ്പിനെപ്പോല് വലിഞ്ഞു മുറുക്കി, അമര്ത്തി ഞെരിച്ചു
വാ പിളര്ത്തി സര്വവും വിഴുങ്ങാന് അടുക്കുന്നു
ചുറ്റിലും നിറയുന്ന അന്ധകാരം
സ്ഥല കാല ബോധമറ്റു വഴിയറിയാതെ
ആസുരാധപതനതിന്റെ മുന് വിളികളില് ഉഴലുന്ന
ദൈന്യതയാര്ന്ന മുഖങ്ങള്
വിധിയുടെ കരാള ഹസ്തങ്ങള്
വാരിയെടുത്ത് അമ്മാനമാടുന്ന
ചുഴലികലായ്, കൊടുംകാറ്റായ്
പേമാരിയായ് പെയ്തൊഴിയുമ്പോള്
ശൂന്യത, അസ്ഥികളില് ശൈത്യം മരവിപ്പിക്കുന്നു
മനസിന്റെ ഇടനാഴികളില്
ഘനീഭവിച്ച മോഹഭംഗങ്ങള്
പരതുന്നു ഞാന് നാല്പാടും
ഒരിറ്റു സ്നേഹം, ഒരിറ്റു ദയ
ഒരു സ്നേഹ സ്പര്ശം, ഒരു മൃദു മന്ദഹാസം
എവിടെ എവിടെയാണീ തീരം
ഉപാധികള് ഇല്ലാത്ത മഞ്ഞു തുള്ളിപോല്
നൈര്മല്യമാര്ന്ന സ്നേഹം വിളയുന്ന താഴ്വര
Monday, April 26, 2010
സൌന്ദര്യ ലഹരി
എഴുതിയത്: ചിത്രങ്ങട നന്ദ
വാസനതൈലം വാരിപ്പൂശി രാവില്
വിലസവതിയായി ഗന്ധരാജനും
ചന്ദ്രതിലകം ചാര്ത്തിയ വിണ്ണില്
മിഴി ചിമ്മി ലാസ്യമാടും മല്ലികയും
ലജ്ജയാല് കൂമ്പിയ മാറിടം
പാതി മറച്ച ഒരില ചാര്ത്ത്നുള്ളില്
ആദ്യനാമര്ക്കനായ് മനം തുടിച്ചു
കാത്തിരിക്കും അമ്പുജവും
കാച്ചെണ്ണ മണമുള്ള കാര്കൂന്തലിനഴകാല്
ചന്ദന നിറമുള്ള തളിര് മേനി ഒളിച്ചു
ചാരെ നില്കുന്ന ചാരുശിലയും
കൂട്ടത്തില് സുന്ദരിയാരെന്നു
മൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടെന്
വിരിമാറില് നഖ ചിത്രമെഴുതുമീ
നറും നിലാവിനോടായി
എന്തുത്തരം നല്കും ഈ രാവില് ഞാന്?
വാസനതൈലം വാരിപ്പൂശി രാവില്
വിലസവതിയായി ഗന്ധരാജനും
ചന്ദ്രതിലകം ചാര്ത്തിയ വിണ്ണില്
മിഴി ചിമ്മി ലാസ്യമാടും മല്ലികയും
ലജ്ജയാല് കൂമ്പിയ മാറിടം
പാതി മറച്ച ഒരില ചാര്ത്ത്നുള്ളില്
ആദ്യനാമര്ക്കനായ് മനം തുടിച്ചു
കാത്തിരിക്കും അമ്പുജവും
കാച്ചെണ്ണ മണമുള്ള കാര്കൂന്തലിനഴകാല്
ചന്ദന നിറമുള്ള തളിര് മേനി ഒളിച്ചു
ചാരെ നില്കുന്ന ചാരുശിലയും
കൂട്ടത്തില് സുന്ദരിയാരെന്നു
മൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടെന്
വിരിമാറില് നഖ ചിത്രമെഴുതുമീ
നറും നിലാവിനോടായി
എന്തുത്തരം നല്കും ഈ രാവില് ഞാന്?
Wednesday, March 17, 2010
പ്രാണന്റെ പ്രണയം
പ്രണയത്തിനും പ്രാണനും എന്ത് ബന്ധം?
പ്രാണന്റെ വിങ്ങലാണ് പ്രണയം
കത്തി ജ്വലിക്കുന്ന തീക്കനല് പോലെ
ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന ലാവ പോലെ
ആദ്യാനുരാഗത്തിന് അനുരണനങ്ങള്
പിടക്കുന്നു പ്രാണന് പ്രണയാഗ്നിയില്
പ്രണയത്തിനും പ്രായത്തിനും തമ്മില് എന്ത് ബന്ധം?
പ്രായത്തിനു അതീതമത്രെ പ്രണയം
കൌമാര യൌവന വാര്ധക്യ ഭേധമെന്യേ
മനതാരില് മയില്പീലി വിടര്ത്തും
മാന്ത്രിക മന്ത്രം പ്രണയം
പ്രണയത്തിനും പ്രഞജക്കും തമ്മില് എന്ത് ബന്ധം?
പ്രഞജ തന് ശത്രു പ്രണയം
പ്രണയത്തിന് തലോടലില് മയങ്ങിയ തനുവും
പ്രണയത്തിന് താഡ്നതില്
വിതുമ്പിയ പ്രഞജയും
പൊള്ളൂന്ന നോവില് പ്രാണന്റെ അര്ച്ചന
പ്രണയത്തിന് പ്രസാദമോ ആത്മ നിര്വൃതി
പ്രാണന്റെ വിങ്ങലാണ് പ്രണയം
കത്തി ജ്വലിക്കുന്ന തീക്കനല് പോലെ
ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന ലാവ പോലെ
ആദ്യാനുരാഗത്തിന് അനുരണനങ്ങള്
പിടക്കുന്നു പ്രാണന് പ്രണയാഗ്നിയില്
പ്രണയത്തിനും പ്രായത്തിനും തമ്മില് എന്ത് ബന്ധം?
പ്രായത്തിനു അതീതമത്രെ പ്രണയം
കൌമാര യൌവന വാര്ധക്യ ഭേധമെന്യേ
മനതാരില് മയില്പീലി വിടര്ത്തും
മാന്ത്രിക മന്ത്രം പ്രണയം
പ്രണയത്തിനും പ്രഞജക്കും തമ്മില് എന്ത് ബന്ധം?
പ്രഞജ തന് ശത്രു പ്രണയം
പ്രണയത്തിന് തലോടലില് മയങ്ങിയ തനുവും
പ്രണയത്തിന് താഡ്നതില്
വിതുമ്പിയ പ്രഞജയും
പൊള്ളൂന്ന നോവില് പ്രാണന്റെ അര്ച്ചന
പ്രണയത്തിന് പ്രസാദമോ ആത്മ നിര്വൃതി
Monday, March 15, 2010
മെല്ലെ തെളിയുന്ന മാനസം, രൂപം
എഴുതിയത്: ചിത്രാംഗധ നന്ദ
ഓളങ്ങളില് തെന്നി നീങ്ങും
ചെറു പരല് മീനുകള് പോലെ
അഴകളവുകളില് അഹങ്കരിച്ചാടും സ്ത്രീത്വം
ആഴമില്ലാത്ത പരപ്പില്ലാത്ത തടാകങ്ങളില്
തളചിടപെട്ട വളര്ച്ച മുരടിച്ച മാനസങ്ങള്
കശുമാങ്ങ കറയുള്ള കമീസില്
മുഖം അമര്തിതുടച് ഉല്ലാസയാകും ബാല്യം
എണ്ണ മയമുള്ള മുടിയിഴകളില്
തലേന്ന് കൊരുത്ത മുല്ലപ്പൂ ചൊരിയും സൌന്ദര്യം
അറ്റം കൂര്ത്തൊരു കണ്ണാടി ചില്ലില്
ആസ്വദിച്ചു ആനന്ദിക്കും കൌമാരം
പൂവാം കുരുംതല നീരില് മുങ്ങിയ
ശീല തന് ചാരം
കണ്ണിണകളില് നിറ ദീപം തെളിയിക്കും യൌവനം
പചീര്കിലിയില് വരയും മഞ്ഞള് കുറി നോക്കി
ജനാല പ്പടിയിലൊരു കിളി ച്ചൊല്ലി
പൊന്നും കുടത്തിനെന്തിനു പൊട്ടു
സീമന്ത രേഖയില് തെളിഞ്ഞ സിന്ദൂരം
നല്കിയോരലസ്യത്തിനും
മാതൃത്വത്തിന് നിരവൃതിക്കും
ശേഷ പത്രമത്രേ നിലകണ്ണാടിയില്
തെളിഞ്ഞോ രീയപരിചിതരൂപം
പ്രഭാതങ്ങളിലെ ദീര്ഘ നിശ്വാസക്കസര്തിനും
യോഗക്കും ധ്യാനത്തിനും പിന്നെ ജിമ്മിനും
തിരികെ തരാനാകുമോ ക്കൂട്ടരെ
പോയ് പോയെരെന് മനസുഖത്തെ
ഓളങ്ങളില് തെന്നി നീങ്ങും
ചെറു പരല് മീനുകള് പോലെ
അഴകളവുകളില് അഹങ്കരിച്ചാടും സ്ത്രീത്വം
ആഴമില്ലാത്ത പരപ്പില്ലാത്ത തടാകങ്ങളില്
തളചിടപെട്ട വളര്ച്ച മുരടിച്ച മാനസങ്ങള്
കശുമാങ്ങ കറയുള്ള കമീസില്
മുഖം അമര്തിതുടച് ഉല്ലാസയാകും ബാല്യം
എണ്ണ മയമുള്ള മുടിയിഴകളില്
തലേന്ന് കൊരുത്ത മുല്ലപ്പൂ ചൊരിയും സൌന്ദര്യം
അറ്റം കൂര്ത്തൊരു കണ്ണാടി ചില്ലില്
ആസ്വദിച്ചു ആനന്ദിക്കും കൌമാരം
പൂവാം കുരുംതല നീരില് മുങ്ങിയ
ശീല തന് ചാരം
കണ്ണിണകളില് നിറ ദീപം തെളിയിക്കും യൌവനം
പചീര്കിലിയില് വരയും മഞ്ഞള് കുറി നോക്കി
ജനാല പ്പടിയിലൊരു കിളി ച്ചൊല്ലി
പൊന്നും കുടത്തിനെന്തിനു പൊട്ടു
സീമന്ത രേഖയില് തെളിഞ്ഞ സിന്ദൂരം
നല്കിയോരലസ്യത്തിനും
മാതൃത്വത്തിന് നിരവൃതിക്കും
ശേഷ പത്രമത്രേ നിലകണ്ണാടിയില്
തെളിഞ്ഞോ രീയപരിചിതരൂപം
പ്രഭാതങ്ങളിലെ ദീര്ഘ നിശ്വാസക്കസര്തിനും
യോഗക്കും ധ്യാനത്തിനും പിന്നെ ജിമ്മിനും
തിരികെ തരാനാകുമോ ക്കൂട്ടരെ
പോയ് പോയെരെന് മനസുഖത്തെ
Saturday, March 13, 2010
What happens when two beauties meet?
By Chithrangada Nanda
There is no contest more pleasing to a woman than outsmarting and outwitting another of her own tribe -- someone quite similar in background and environment.
I, too, have been part of such jousts in the past where a knowing look can flatten your guileful rival-cum-relative.
Only a few weeks ago, I found myself unwittingly in the middle of a battle of glances, and assessment tests by someone close to me.
I have replayed the incident many times and it had me in splits till tears rolled down in straight lines to the corners of my mouth and got mixed with the saliva producing a concoction which tastes exactly like our own 'pulinchy' which is sweet and sour at the same time.
If you do not find what I’m going to tell you funny, don’t blame me, because then you got the sour taste of my feeling.
What happens when two beauties meet?
Fireworks and crackers. But all through gestures, glances and body language.
Imagine the situation if they are brought together by kinship and share the same 'status and vital statistics'! Well, I happen to be the one of that beauties (Here, I see raised eyebrows and curved lips, blame my magic mirror!)
My co-sister and I look alike, and who is more beautiful is a matter of conjecture among our relatives, dividing them neatly into two groups, one supporting her, and the other me.
Two weeks ago, we were put together in a car which is a tight situation which I usually avoid getting into, but caught unaware as soon as I entered and sat next to her I flashed my pearlies brightly (don’t get any idea, I do this even to beggars in a self-patronising way). She returned the courtesy.
Then, the drama began.
I sat upright looking straight at my husband’s head as if it was a piece of great artwork and started counting the white hairs which would keep me engaged. All the while I could feel the heat of her gaze assessing me. First my face, counting the pimples and feeling happy comparing it to her flawless skin, then to the chocker, moving to my well manicured, coral colored nails, lingered there as if to burn it with envy, squinting to get a clear view of my new watch.
And I did a favour by raising my hand to pat my hair. But it was a wrong move from my part as it brought her attention
to my long hair. A vulnerable spot, compared to her thin lifeless curls.
Till now, we haven’t uttered even a single word. The air in the car became thick with the unspoken dialogues. My husband was urging me to make the first move silently through telepathy which he often does, and accounts for the small round, bald patch at the back of his head.
I refused to give in to the bait, and cut these messages
midway successfully like an Arjuna intercepting the arrows of his enemies. Then a deliberate move from my brother-in-law shook the car violently that she fell flat on her face on my lap.
That 'touch' (the most powerful tool of emotions) brought my tender feelings into action and I started making her comfortable, soon chatting like old friends.
And my question to you people is -- Did I lose the game or win it?
There is no contest more pleasing to a woman than outsmarting and outwitting another of her own tribe -- someone quite similar in background and environment.
I, too, have been part of such jousts in the past where a knowing look can flatten your guileful rival-cum-relative.
Only a few weeks ago, I found myself unwittingly in the middle of a battle of glances, and assessment tests by someone close to me.
I have replayed the incident many times and it had me in splits till tears rolled down in straight lines to the corners of my mouth and got mixed with the saliva producing a concoction which tastes exactly like our own 'pulinchy' which is sweet and sour at the same time.
If you do not find what I’m going to tell you funny, don’t blame me, because then you got the sour taste of my feeling.
What happens when two beauties meet?
Fireworks and crackers. But all through gestures, glances and body language.
Imagine the situation if they are brought together by kinship and share the same 'status and vital statistics'! Well, I happen to be the one of that beauties (Here, I see raised eyebrows and curved lips, blame my magic mirror!)
My co-sister and I look alike, and who is more beautiful is a matter of conjecture among our relatives, dividing them neatly into two groups, one supporting her, and the other me.
Two weeks ago, we were put together in a car which is a tight situation which I usually avoid getting into, but caught unaware as soon as I entered and sat next to her I flashed my pearlies brightly (don’t get any idea, I do this even to beggars in a self-patronising way). She returned the courtesy.
Then, the drama began.
I sat upright looking straight at my husband’s head as if it was a piece of great artwork and started counting the white hairs which would keep me engaged. All the while I could feel the heat of her gaze assessing me. First my face, counting the pimples and feeling happy comparing it to her flawless skin, then to the chocker, moving to my well manicured, coral colored nails, lingered there as if to burn it with envy, squinting to get a clear view of my new watch.
And I did a favour by raising my hand to pat my hair. But it was a wrong move from my part as it brought her attention
to my long hair. A vulnerable spot, compared to her thin lifeless curls.
Till now, we haven’t uttered even a single word. The air in the car became thick with the unspoken dialogues. My husband was urging me to make the first move silently through telepathy which he often does, and accounts for the small round, bald patch at the back of his head.
I refused to give in to the bait, and cut these messages
midway successfully like an Arjuna intercepting the arrows of his enemies. Then a deliberate move from my brother-in-law shook the car violently that she fell flat on her face on my lap.
That 'touch' (the most powerful tool of emotions) brought my tender feelings into action and I started making her comfortable, soon chatting like old friends.
And my question to you people is -- Did I lose the game or win it?
Monday, March 8, 2010
വിടരുന്ന വരികള്
എഴുത്തുകാരി: ചിത്രാങ്ങട നന്ദ
അറിവിന്റെ നിറവില്
അലിവിന്റെ കനിവില്
വേവ്വും മനസിന്
മറയിട്ട സത്യങ്ങള്
മൌനങ്ങളില് താരാട്ടായി
വിഹ്വലതകളില് സ്വാന്തനമായി
വേദനകളില് കുളിര് കാറ്റായി
നിശ്വാസങ്ങളില് ആശ്വാസമായി
എന് ജീവനില് നീ എത്തി
വൈകി വന്നൊരു എന് വസന്തം
പൂക്കാന് മറന്ന കൊമ്പിന്റെ
വിടരാന് വെമ്പിയ മൊട്ടിന്റെ
മിടിക്കാന് മറന്ന ഹൃത്തിന്റെ
തുടിപ്പുകളില് ആദി താളം
ചലനങ്ങളില് ലാസ്യ ഭാവം
മിഴികളില് മിന്നി മായുന്ന
മഴവില്ലിന് വര്ണ ശോഭ
കവിളനകളില് അരുണിമ
ചൊടികളില് മായാത്ത
സൂര്യകാന്തി പൂ പുഞ്ചിരി
ദൂരെ ദൂരെ കണ്ണെത്താ
ദൂരത്തു തെളിയുന്ന മരുപ്പച്ച
സ്നേഹത്തിന് നീരുറവ
അതില് മുങ്ങി നീരാടാന്
കൊതിചോരെന് മനം
ചോദിപ്പൂ ആ ചോദ്യം
എന്നാണാ ദിനം?
എത്ര നാള് എത്ര നാള്
ഈ കാത്തിരിപ്പ്?
അറിവിന്റെ നിറവില്
അലിവിന്റെ കനിവില്
വേവ്വും മനസിന്
മറയിട്ട സത്യങ്ങള്
മൌനങ്ങളില് താരാട്ടായി
വിഹ്വലതകളില് സ്വാന്തനമായി
വേദനകളില് കുളിര് കാറ്റായി
നിശ്വാസങ്ങളില് ആശ്വാസമായി
എന് ജീവനില് നീ എത്തി
വൈകി വന്നൊരു എന് വസന്തം
പൂക്കാന് മറന്ന കൊമ്പിന്റെ
വിടരാന് വെമ്പിയ മൊട്ടിന്റെ
മിടിക്കാന് മറന്ന ഹൃത്തിന്റെ
തുടിപ്പുകളില് ആദി താളം
ചലനങ്ങളില് ലാസ്യ ഭാവം
മിഴികളില് മിന്നി മായുന്ന
മഴവില്ലിന് വര്ണ ശോഭ
കവിളനകളില് അരുണിമ
ചൊടികളില് മായാത്ത
സൂര്യകാന്തി പൂ പുഞ്ചിരി
ദൂരെ ദൂരെ കണ്ണെത്താ
ദൂരത്തു തെളിയുന്ന മരുപ്പച്ച
സ്നേഹത്തിന് നീരുറവ
അതില് മുങ്ങി നീരാടാന്
കൊതിചോരെന് മനം
ചോദിപ്പൂ ആ ചോദ്യം
എന്നാണാ ദിനം?
എത്ര നാള് എത്ര നാള്
ഈ കാത്തിരിപ്പ്?
Subscribe to:
Posts (Atom)
